دنیای من

یه معذرت خواهی...

دوستان سلام

یه سلام پاییزی یه سلام به مدرسه ها یه سلام به همه کسایی که با شروع فصل پاییز کارشون شروع می شه ایشالا حالتون خوب باشه کاراتون هم ردیف و امیدوارم هیچ مشکلی نداشته باشین من با باز شدن مدرسه ها شاید نتونم زود به زود وبلاگم رو آپ کنم اگه اومدین دیدین همونیه که قبلا بوده به بزرگی خودتون ببخشین ولی سعی می کنم آپش کنم . مرسی خداحافظ

براي تو از طرف پريسا تاریخ سه شنبه نهم آبان 1385 و ساعت 13:57 |+|

تو را من چشم در راهم...

تو را من چشم در راهم...

تو را من چشم در راهم شباهنگام

كه مي گيرند در شاخ تلاجن سايه ها رنگ سياهي

وزان دل خستگانت راست اندوهي فراهم

تو را من چشم در راهم

تو را من چشم در راهم شباهنگام

در آن دم كه بر جا دره ها چون مرده ماران خفتگانند

در آن نوبت كه بندد دست نيلوفر به پاي سرو كوهي دام

گرم ياد آوري يا نه من از يادت نمي كاهم

تو را من چشم در راهم...

براي تو از طرف پريسا تاریخ شنبه چهارم شهریور 1385 و ساعت 20:16 |+|

یه ترانه...

سلام

چند روز پیش ترانه های شهاب بخارایی به دستم رسیدند از ترانه صخره سکوت خیلی خوشم اومد براتون می ذارم (البته شرمنده فقط شعرشه)

قصه عشق من و تو قصه درد و جدايي است

وقت لبخند دوباره ام لحظه سبز رهايي است

قصه عشق من و تو قصه برفه با خورشيد

بشكنه دست كسي كه پر پروازمون رو چيد.

عشق ما زنده مي مونه قدرتش شايد يتونه

بعد مرگ تو آسمونا ما رو به هم برسونه

عشق ما زنده مي مونه قدرتش شايد يتونه

بعد مرگ تو آسمونا ما رو به هم برسونه

مي دونم تو قلب تو من آخرينم

تو بدون تو دشت عشق عاشق ترينم

به خدا بعد تو مردم تا به امروز نمي تونم جاي خاليتو ببينم

هميشه فاصله بين دست ما بود گريه هامون تو دلامون بي صدا بود

صخره سكوت لبهاي من وتو سقف عشقمونو كرد سياه و نابود

سقف عشقمونو كرد سياه و نابود

عشق ما زنده مي مونه قدرتش شايد يتونه

بعد مرگ تو آسمونا ما رو به هم برسونه

براي تو از طرف پريسا تاریخ شنبه چهارم شهریور 1385 و ساعت 20:11 |+|

غم دنیا...

تا حالا دود غم چشاتو سوزونده؟

براي تو از طرف پريسا تاریخ شنبه چهارم شهریور 1385 و ساعت 20:6 |+|

زندگی...

زندگي دفتري از خاطره هاست

خاطراتي شيرين

خاطراتي مغشوش

خاطراتي كه ز تلخي رگ جان مي گسلد

ما ز اقليمي پاك كه بهشتش نامند

به چنين رهگذري آمده ايم

گذري دنيا نام

كه ز نامش پيداست

مايه پستي هاست

ما زا قليم ازل

ناشناسانه بدين خراب آمده ايم

چون يكي تشنه به ديدار سراب آمده ايم

ما در آن روز نخست

تك تنها بوديم

خبري از زن و معشوقه و فرزند نبود

سخني از پدر و مادر دلبند نبود

يكزمان دانستيم

پدر و مادر و معشوقه و فرزندي هست

خواهر و همسر دلبندي هست...

زندگي دفتري از خاطره هاست

خاطراتي كه ز تلخي رگ جان مي گسلد

لحظه اي مي آيد

لحظه اي صبرشكن

كه يتيمي سر راهي گريد

پدري نيست كه گردي ز رخش برگيرد

مادري نيست كه درمانده يتيم

جاي در دامن يتيم گيرد

براي تو از طرف پريسا تاریخ شنبه چهارم شهریور 1385 و ساعت 19:55 |+|

دوستای عزیزم سلام

اومدم ازتون تشکر کنم از اینکه به من سر زدین و نظر دادین ایشالا بهتون سر می زنم جبران می کنم

براي تو از طرف پريسا تاریخ دوشنبه سی ام مرداد 1385 و ساعت 13:11 |+|

ماه ...

خوب رويان جهان رحم ندارد دلشان
بايد از جان گذرد هر كه شود همدمشان
روزي كه سرشتند ز گٍل پيكرشان
سنگي اندر گٍلشان بود و همان شد دلشان

براي تو از طرف پريسا تاریخ جمعه سیزدهم مرداد 1385 و ساعت 16:47 |+|

پشت دریاها...

قایقی خواهم ساخت

خواهم انداخت به آب

دور خواهم شد از این خاک غریب

که در آن هیچ کسی نیست که در بیشه عشق

قهرمانان را بیدار کند

همچنان خواهم راند

نه به آبی ها دل خواهم بست

نه به دریا پریانی که سر از آب به در می آرند

و در آن تابش تنهایی ماهیگیران

می فشانند فسون از سر گیسوهاشان

هم چنان خواهم راند

پشت دریاها شهری است

که در آن پنجره ها رو به تجلی باز است

بامها جای کبوتر هایی است

که به فواره هوش بشری می نگرند

دست هر کودک ده ساله شهر شاخه معرفتی است

مردم شهر به یک چینه چنان می نگرند

که به یک شعله به یک خواب لطیف

خاک موسیقی احساس تو را می شنود

و صدای پر مرغان اساطیر می آید در باد

پشت دریاها شهری است

که در آن وسعت خورشید به اندازه چشمان سحرخیزان است

شاعران وارث آب و خرد و روشنی اند

پشت دریاها شهری است

قایقی خواهم ساخت

براي تو از طرف پريسا تاریخ پنجشنبه دوازدهم مرداد 1385 و ساعت 15:0 |+|

ايراني بي دردسر...

سلام

امروز داشتم آخرين نظرات خوانندگان وبلاگ رو مي خوندم .يكي از خوانندگان وبلاگ برام اين طوري نوشته بود:

هموطن بزرگوار من
شايد اين خبر غم‌انگيز را شنيده باشي كه ماه پيش، نود و پنجمين محيط‌بان مظلوم اين ديار –شادروان يحيي شاه كوه محلي – نيز به جرم پاسداري از مواهب طبيعي سرزمين مادري‌مان در منطقه حفاظت شده سالوك اسفراين (خراسان شمالي) در جدالي نابرابر با شكارگراني ناجوانمرد به شهادت رسيد. اما شايد نداني كه هنوز هيچيك از قاتلين آن 95 محيط‌بان شريف محيط زيست و نيز 420 جنگلبان ديگر كه در طول سه دهه گذشته در راه پاسداري از مناطق حفاظت شده كشور به شهادت رسيده يا قطع عضو شده‌اند، به مجازات نرسيده يا شناسايي نگرديده‌اند – مگر آنكه در حين فرار و درگيري در همان محل كشته شده باشند - و حتا اغلب بازماندگان آن شهيدان مظلوم هم نتوانسته‌اند از امتيازات خانواده‌ي شهيد بهره‌مند شوند. براي همين است كه از تو قلم‌گر مجازي عزيز درخواستي دارم:
آيا حاضريد در تارنماي ارزشمندتان و براي آگاهي و زنهار مخاطبين محترمتان، لوگوي اعتراض يا لينكي را به درج خبر شهادت يحيي شاه‌كوه محلي، يكي از شجاع‌ترين، پاك‌ترين و محبوب‌ترين محيط‌بان‌هاي اين بوم و بر اختصاص دهيد تا بدين شكل و با نشان دادن اعتراض مدني خويش در محيط اثرگذار و پرمخاطب وبلاگستان، فرياد پرطنين اعتراض نسل آگاه امروز ايران را به گوش مسئولين مربوطه برسانيم؟
آيا مي دانيد حتا در مراسم تشييع پيكر آن مبارز گمنام، هيچيك از مسئولين سازمان محيط زيست حضور نداشتند و حتا بنياد شهيد اجازه نداد تا پيكر مطهرش را در گلزار شهدا به خاك سپارند!!
پيشاپيش از علاقه و حساسيت مسئولانه و سزاوارانه‌اي كه به حفظ طبيعت ايران عزيز و حافظان گمنام و مظلومش نشان مي‌دهيد، سپاسگزاري مي‌كنم.

حالا به نظر شما اين درسته؟اين درسته كه هيچ كس حتي به فكر اين معضل نيست؟اينكه مردم بي گناه شمال كشور (اگر اشتباه نكرده باشم) فقط به دليل حفظ جنگل هايي كه تابستونا يا وقتي مي ريم سفر مي خوايم ببينيمشون كشته مي شن؟من منتظر حرف ها و نظراتتون هستم .

خداحافظ

براي تو از طرف پريسا تاریخ چهارشنبه یازدهم مرداد 1385 و ساعت 21:36 |+|

اینقدر از این گلا خوشم میاد که نگو پس می ذارم تو هم ببینی...

براي تو از طرف پريسا تاریخ سه شنبه دهم مرداد 1385 و ساعت 1:32 |+|

حرف تازه...

تا حالا نا امید شدی؟

اصلا امید چیه ؟ هی می گن اگه امیدوار باشی کارات ردیف می شه

اگه امیدوار باشی سخت ترین کارها برات آب خوردن می شه

شاید اسم این چیز مخصوص امید باشه من هم تا حدودی قبولش دارم

البته بعد از ایمان به بالای ابرها و می گم اون به اصطلاح امید مثل همین نوریه

که از بین ابرا عبور کرده و اومده پایین تا توی اوج تاریکی یه روشنایی باشه

و البته اون روشنایی یه چیز استثنایی و تکه

الهی که هیچ وقت امیدتو از دست ندی

از اینکه بهم سر زدی ممنونم

براي تو از طرف پريسا تاریخ سه شنبه دهم مرداد 1385 و ساعت 1:27 |+|

ایران

براي تو از طرف پريسا تاریخ دوشنبه نهم مرداد 1385 و ساعت 16:35 |+|

وفای دوستان یا وفای غم...

سلام

دلم براتون تنگ شده تقديم به دوستان عزيز و مهربان همشهري و هم كلاسم

و البته دوست عزيزم بهار كه توي شيراز زندگي مي كنه

قربونتون

دوستان من

براي تو از طرف پريسا تاریخ دوشنبه نهم مرداد 1385 و ساعت 15:57 |+|

قلبی یکرنگ...

براي تو از طرف پريسا تاریخ سه شنبه سوم مرداد 1385 و ساعت 16:2 |+|

از طرف یه دوست

مانده ام در پس دیوار
توی این شام دل آزار

یاریم ده ای پناور
فانوس شبو نگه دار

که راهم تاریک و دوره
پاره پاره بی عبوره

آخه تو خودت می دونی
که چشمات دنیای نوره

من برای با تو بودن
هر مترسکو شکستم

وقتی چشمامو می بستم
دل به یاری تو بستم

ولی تو تنهاتر از من
دل به تنهایی سپردی

واسه رهایی از شب
منو با خودت نبردی

براي تو از طرف پريسا تاریخ چهارشنبه بیست و یکم تیر 1385 و ساعت 21:31 |+|

امتداد عشق

تقدیم با عشق

سکوت دست افکنده بر لبهایم

تنهایی دربرابرم زانو می زند

چشمانم به امید ها خیره می شود

به موجهای زندگی می اندیشم

ومی اندیشم به تو

ازکجا عبور خواهم کرد؟

آیا خواهم گذشت از انبوه سیاهی

آیا خواهم شنید صدای پر زدن را؟

انگار دنیا می خواهد بلغزد

گویا عمر تضمینی ندارد

براي تو از طرف پريسا تاریخ دوشنبه نوزدهم تیر 1385 و ساعت 7:26 |+|

دوست، واژه است
واژه ای که ازلب فرشته ها چکیده است
دوست،نامه است
نامه ای که از خدا رسیده است
نامه ی خدا همیشه خواندنی است
توی دفتر فرشته ها
واژه ی قشنگ دوست
ماندنی ست
راستی،دلت چه قدر
آروزی واژه های تازه داشت
دوست گل گلت رسید
واژه را کنار واژه کاشت
واژه ها کتاب شد
دوستت همان دعای توست
آخرش دعای تو
مستجاب شد

براي تو از طرف پريسا تاریخ دوشنبه نوزدهم تیر 1385 و ساعت 7:25 |+|

عشق آن نيست که يک دل به صد يار دهيد عشق آن است که صد دل به يک يار دهيد

از وبلاگ:عشق پاك

براي تو از طرف پريسا تاریخ شنبه هفدهم تیر 1385 و ساعت 20:13 |+|

زندگي...

زندگي صحنه يكتاي هنرمندي ماست

هر كسي نغمه خود خواند و از صحنه رود

صحنه پيوسته به جاست

خرم آن نغمه كه مردم بسپارند به ياد

براي تو از طرف پريسا تاریخ شنبه هفدهم تیر 1385 و ساعت 20:3 |+|

مشق عشق

هر شب قلم سرد زندگي ام را بر ميداشتم و مشق فرداي تنهايي را در دفتر تنهايي هايم مي نوشتم .
هر سحرگاه دفتر تنهايي هايم خيس خيس بود ، خيسي دفترم به خاطر اشكهايي بود كه از روي تنهايي ميريختم
هر شب مشق تنهايي را با نام خدا آغاز مي كردم و با سكوت پر درد تنهايي به پايان ميرساندم.. همدم من چراغ بود و قلم ، دفتري كهنه بود يك دنيا غم.

همزبان من تنهايي بود و سكوت ، تكه كلام من سكوت بود ، فقط سكوت
مشق هر شبم را تنهايي مي خواند و به من نمره اي كمتر از صفر ميداد و مرا نا اميدتر از گذشته مي كرد! زماني آمد كه فصل دلم بهار شد ، نمره تكليفم 20 شد و از تنهايي فاصله گرفتم و عاشق شدم … هر شب مشق عشق را شروع به نوشتن مي كنم
مي نويسم از لحظه ديدار ، از آسمان پرستاره ، از شبي كه با ستاره درخشان آسمان دل تو به سر ميكنم و با خورشيد تو زندگي را از سر ميگيرم
واي به آن شبي كه دلم از عشق بگيرد ، واي به شبي كه اشك به سراغ چشمانم بيايد، واي به شبي كه مرغ عشق آواز تنهايي را از سر بگيرد، آن زمان از يك آسمان بي ستاره و تيره و تار مي نويسم ، از غم و دلتنگي و از غصه يار مي نويسم و باز نمره مشقم نمره تلخ گذشته ها خواهد شد!
من ديگر بهترين نمره ها را از معلم عشق نميخواهم ، من معشقوم را ميخواهم ، من خود او را ميخواهم ، من لبهاي او را ميخواهم ، دستان او را ميخواهم
اين روزها هواي چشمانم بوي باران را مي دهد ، اين روزها دل تنگم هوس يار و ديار را دارد…
مشق عشق را در دفتر عشق براي دل خودم و يارم مي نويسم تا اينبار سرنوشت نمره واقعي را به من بدهد